سجده گان لایقان قبله دست شاه شد
دود مان شیخ و ذاهد کم کمک گمراه شد
در دل تسبیح پنهان شد تناب دارها
دستها از دامن هفت آسمان کوتاه شد
عشق هم در گیرو دار ما غریب افتاده است
شیخ صنعان هم اگر شد عاشق گمراه شد
اسمانا! غیرتی فرما که در این شام تار
در محاق کینه سر گم آفتاب و ماه شد
آی پیر زنده از جانمایه ء صبر ! ای پدر !
هر چه یوسف داشت قوم ما نصیب چاه شد
مشرب اشراق را در عشق کسی فهمی نکرد
غیر ان مردی که در این بیشه ء مرگ اگاه شد
سید نادر احمدی ۷۴/۱۲/۲۱
گل سرخ
کاش دعوت کنی ای پیک بهار گل سرخ
باز گلهای جهان را به دیار گل سرخ
دشت مسحور تماشایی گلباران است
چشم بارانی تو ، اینه دار گل سرخ
گوش کن قاری گلذار قناری ها را
که به شور امده از نقش و نگار گل سرخ
باز فریاد که در دشت پراگنده شده؟
که به هر دامنه پاشیده غبار گل سرخ
شرق تا غرب - اگر چرغ بچرخانی -اه!
داغ میبینی و تکثیر شمار گل سرخ
پیک پاییز ! بچین از دو لب سوخته ام
یک غزل ،نوحه و گلبوسه نثار گل سرخ
* * *
همه دعوت شده اند آه! ببین گل کرده ست
یک بهشت پرپر، روی مزار گل سرخ !
محمد تقی اکبری
سکوت تلخ رود گنگ
مردی که گور شب را می کند گم شد
شتاب ما ، در بستر هلمند گم شد
در اب ما لبخند زد مهتاب یک شب
باد امد و مهتاب در لبخند گم شد
مردی که در محراب تورات میخواند
اسطوره شد در سطرهای «زند»گم شد
دستی به قران برد دست باور او!
اخر به پای نخله ء سوگند گم شد
تن پوشی از اندوه انسان کرد بر تن
در عصرهای اخیر اسفند گم شد
پژمرده در ایینه یک پروانه ء سرخ
وقتی که شیر شرز ای در بند گم شد
اینک سکوت تلخ رود«گنگ»با ماست
خاگستر ان کوه «ورجاوند» گم شد
محمد سرور تقوی