پدر

مزاری   زینت    تاریخ   میهن   مهربان    بابه!

شهید   راه   ازادی   و   مکتب،  قهرمان  بابه!

سپهسالار   و   یار   و  یاور مستضعفان !بابه!

ابر    مرد    جهاد   سرخ  قرن!ای جاودان  بابه

نهنگ   قلزم  آ تش   شهاب    اسمان    بابه

خدنگ قلب خصم و خار چشم دشمنان  بابه!

کجایی    یوسفا!    بار    دگر   مصر     ملاحت  را

بگیر      از گله ء    گرگان   قرارو   خواب و راحت را

               *         *         *

تو مارا   بابهء   بیدار   دل   بودی    پدر  بودی

انیس و   مونس و تاج سرو نور و  بصر بودی

به شام   محنت   و  غمها تجلی سحر بودی

دلیر   عرصه  های  اتش  و خون و خطر بودی

به چشم فتنه ها برنده شمشیر دوسر بودی

تو   خندق   افرین   مرحب  بر انداز دگر بودی

نیارد   درد   دستانت!     زدی    بیخ    ضلالت را

شکستی کاخ ظلم و  جور و   بیداد   و بطالت  را

                *     *      * 

دلیرا ! خیز و دشت و  گلشن ازادگان بنگر

بهار   مردم   غمدیده ء خود را خزان بنگر

حریم مذهب اندر سلطهء نامحرمان بنگر

کنام   شیر را جولانگهء خیل سگان بنگر

اسیر    درهم ودالر گروهی نا جوان بنگر

به گرد    خوان ذلت ازدحام دلقگان بنگر

بیا   مردانه    بشکن  بند و زنجیر اسارت را

بسوزان روح سازش را،غلامی را،حقارت را

            *          *         *

پدر ای شعرما!  ای شور ما ! ای افتخار ما!

شکوه   شوکت  ما،   قدرت ما ،اقتدار  ما،

خروش   نسل  ما، خشم بلند  روزگار  ما

غرور   ملت   ما،   غیرت  قوم و    تبار  ما

سوار  لافتی!سردار صاحب   ذوالفقار  ما

امیر   صف  شکن،کرار عصر کار و زار   ما

زجا     خیز و    بپا  کن   پرچم  سبزولایت را

ندای   حق  مذهب ر  ا، امامت را،وصایت را

        *        *          *

پدر   یکبار   دگر سر ، بلند  از خواب خونین کن

زخون روبهان ای شیر!دشت و بیشه رنگین کن

گذر   بر   سرزمین حسرت و دلهای غمگین کن

جهان   را   از فروغ  شمع روی خویش اذین کن

فراق   تلخ   مان     را با وصالت باز شیرین  کن

شبستان    وطن   را  زافتاب  عشق زرین  کن

بروی   خلق      بگشا     روزن   صلح   و عدالت   را

بپایان   آور    این     هنگامهء    رنج  و   ملامت    را

             *      *      *

شهیدا !    شهریارا !  شیرگیرا !  خیز     و یاران بین

به راه   روشن   و سرخت،  شتاب خونسواران  بین

درفش    رزم    خود   بر   دوش  پاک رادمردان   بین

وفاداری    و جانبازی     و ایــــــثار     دلیران      بین

به مرگ خویش رسوا، قاتلان شوم و شیطان    بین

بروی    فرش   خونت،   بازی     فتوا    فروشان بین

نگر   تاریخ    نقل     افشانی    کین    و    قساوت   را

به   تو   وا    میگذاریم     اندر    این  محضر قضاوت  را

                *     *         *

پدر    تو   دین   خود   با مردم و مذهب ادا کردی

به عهد   خویشتن    مردانه   و مومن  وفا کردی

تمام    هستی    خود    در   ره جانان فدا کردی

به    سالار  شــــــــهیدان در شهادت اقتدا کردی

حساب جنگ و صلح  خویش   در راه خدا کردی

به    زرق    و    برق  دنیا عارفانه پشت پا کردی

بما     آموختی       اخلاص   و    ایمان و   دیانت  را

تعهد     را ،    وفا   را ،   رادمری      را ،   متانت  را

         *         *            *

دریغا!     خود  گرانی چند در حقت  جفا کردند

چو   ملعون     ازل ،   کبرو   غرور نا  بجا کردند

زکعبه   ر و  به ترکستان،ره خود را   جدا کردند

بپاس   خاطر   بیگانگان ،     شق  عصا کردند

نثارت   تهمت و توهین و فحش  و   ناسزا کردند

به پیش ملت و تاریخ، روی خود    را سیاکردند

روا      دادند      بر خود نکبت و ننگ   وملامت را

شرار    لعنت    و   نفرین    دنیا   و     قیامت را

           *     *        *

پدر!   خونت   به گردون پرچم فریاد خواهد زد

چو سیلاب خروشان! ظلم را بنیاد  خواهد زد

شرر   بر   خرمن  خار و خس بیداد خواهد زد

به   مشت اهنین! دندان  استبداد خواهد زد

به قلب    قاتلانت   خنجر   فولاد   خواهد  زد

به   تیغ     انتقامت   گردن   جلاد خواهد زد

کند  خاگستر   اخر   دار و دژخیم و شرارت را

به    اتش    افگند  فرمانگران    قتل و غارت را

               *           *           *

زرزمت   قرن و   تاریخ و زمان   بر   خویش می بالد

زمین   و افتاب   و اسمان   بر   خویش     می بالد

ز   نام     نامیت    ازاده گان    بر خویش   می بالد

ز اوج    همتت   صد کهکشان  بر خویش می  بالد

ز روح   روشنت   خلد   و جنان بر خویش می  بالد

شهادت از تو ای گل!خونفشان بر خویش می بالد

به   خون   تفسیر   کردی   فصل  سرخ استقامت را

نشان    دادی   به عالم   رسم   ایثار و شهامت را

                  *          *          *

پدر   زین   پس   ترا در برگ برگ لاله ها جویم

ترا   در قطره   قطره   اشگ  گرم دیده ها جویم

ترا   در   بغض  گلرنگ افق!  صبح و مسا جویم

ترا   در   کوچهء دلتنگی  و عشق و صفا جویم

ترا درسنگ و خاروخاک و خونجبهه ها   جویم

ترا   اندر     بلور      قلبهای    با   صفا  جویم

که     بر    بالای   زیبایت شرف دادی شهادت را

گرفتی    از کف     معشوق   مینای   سعادت را

                                محمد «عزیزی»

هفت ایوان غریب

محمد حسن حسین زاده

 

همسفر بر خیز و بشکن چلهء افسوس را

 

از زمین بر گیر تیغ و پرچم   فانوس  را

 

ای نمای سرخ و سبز هفت ایوان غریب

 

در غرور خود بسوزان جرئت ناقوس را

 

صبح در پیش است و هنگام طلوع از پشت تو

 

از فروغ خود بسوزان سایهء کابوس را

 

گر چه در هر سو چشمان تو ای شرقی ترین

 

ماه را می بینم و دستان اقیانوس را

 

باز هم عین شراری باید از آتش شگفت

 

باید از اتش که تا معنا کند ققنوس را

 

پهلوان بعد سیاوش باید از هم نگسلیم

 

بگسلیم اندیشهء مغشوش کیکاوس را

 

دست تو پیوند باران و انارستان ماست

 

پس رها کن باغهای سرزمین توس را

 

شعر از سید علی موسوی گرمارودی شاعر و نویسنده ء معاصر ایرانی .

مزاری

دیدم   مزار  پاک    تو   وز   جان   گریستم

بر   سر  نوشت   شیعه ء   افغان  گریستم

سید    علی    کنار   تو ارام   خفته     بود

بران    شهید   پاک   هم   از جان گریستم

یعنی   وفا    کنار    شرف      ارمیده    بود

بر این    سلام     گفتم   و بر   ان گریستم

سید    علی    کنار   تو امد   دو باره   لیک

ان    شاعرم    که    بر تو از ایران  گریستم

سید    علی    موسوی   گرم     رودی  ام

آن    کز    غم    تو از  بن  دندان  گریستم

آه   ای   سترگ   چون   قلل    کوه   بامیان

بر دامنت    چو چشمه ء جوشان   گریستم

یک   لمحه    خاک ، اینه شد   در نظر  مرا

بر    قامت   رشید   تو    عریان     گریستم

آن   زخم  هاکه بر تنت از دشمنان   ر سید

بیش ا  ز   هزار   بود و     فراوان    گریستم

وانگه     هزار     زخم   که بر سینه داشتی

یک یک    به بوسه شستم و بر ان گریست

دیدم     هزار بار    ستم   بر « هزاره گان»

در پیش      چشم   و  با دل بریان گریستم

از   داغ صد شنکجه   تنت دشت   لاله بود

ابر      بهار    گشتم   و باران      گریستم

با     یادت    ای    مزاری   نستوه ای دلیر!

موییدم      ابتدا   و   به   پایان     گریستم

---

عبدالسمیع حامید

تا آبی  آبی

پاره   پاره ان   ستاره تا    دوباره می رود

تا   دوباره   ان   ستاره   پاره پاره می رود

باره را زین کن که سرخ و سبز آن قد وقیام

چون درفشی از سر این برج وباره می رود

می   رود    ازا  د و با   فریاد   ان  آتشنهاد

یاد   او تا    سینه ء چندین هزاره می رود

های   مردان تفنگ و ننگ   ،ننگی از درنگ

راه   ما   تا    آبی   آبی     دوباره  می رود

پهنه ء   پیکار  را   از  کهکشان   رنگین کنید

او اگر    خونین بدن   خورشید واره  می رود

                             عبدالسمیع حامید

 

 

شور دو عرصه

             سید فضل الله قد سی

 

 

پیچانده بین تابوت حجم یک اسمان را

 

از غزنه گسترانده تا بلخ – کهکشان را

 

شهر است بی پرستو – بابا بر اسمانها

 

از قله کوچ داده باز بی اشیان را

 

بعد از غروب خورشید شاعر چه میسرایی

 

محراب بی قیام و فردای بی اذان را

 

بر غربتت بگیریم – کاینسان دخیل بسته

 

شور دو عرصه مردی بتهای بامیان را

 

گو شیخ را که چندی بر مسند قضا باش

 

تا بشکند اباذر بر فرقت استخوان را

 

 

فریاد هزار زخم

       میر حسین مهدوی

 

زمستان امد و توفان گرفت و آب تنها ماند

 

وقومی از نژاد روشن مهتاب تنها ماند

 

زمین چرخید و آتش تا رو پود عشق را سوزاند

 

علی در برزخی از فتنهای شوم تنها ماند

 

صفی از دشناه های تیز امد روبروی ما

 

و جمعی – نابرادر – نیز امد رو بروی ما

 

شبی که از زمین واسمان هم سنگ می امد

 

به چشم قوم ما تسلیم و سازش ننگ می امد

 

و در حجم زمین تشنه مان تا دد می امد

 

فقط یک مرد – یک اسطوره – بی تردید – می امد

 

شکوه شرقی اش را ابهای تشنه می فهمید

 

نگاه روشنش مهتابهای تشنه می فهمید

 

میان خفتگان یک سوره از اسلام می اورد

 

برای تشنگان از روشنی پیغام می اورد

 

تمام صخره ها با ود پایش بودند

 

درختان برگ ها گل باصدایش اشنا بودند

 

تمام بودنش را در مصیبت زیست با مردم

 

کسیکه سیل خونش از خدا جاریست تا مردم

 

شب امد نعره های شوم پیچیدن گرفت از دشت

 

شعاری سخت و نا مفهوم پیچیدن گرفت از دشت

 

زمستان امد و توفان گرفت و آسمان لرزید

 

و ایمان گروهی زیر برف اب و نان لرزید

 

یکی هم با تمام هستیش ایمان به نان اورد

 

برای مرگ ما ازطاق کسری ریسمان اورد

 

و جمعی نا برادر با گروه باد پیوستند

 

بهشتی دیده امد د صف شداد پیوستند

 

زمستان امد و توفان گرفت و اسمان لرزید

 

وایمان گروهی زیر برف اب و نان لرزید

 

کسی هم در صف ایستاد و خویش را گم کرد

 

و یک ورد عجیبی خواند و با شیطان تفاهم کرد

 

شبی که بوی زرد سکه ها از کوچه می امد

 

به روی سکه های زرد و نورانی تیمم کرد

 

و در یک فرصت سنجیده از مردم شکایت برد

 

به روی صاحبان قدرت و چوکی تبسم کرد

 

تمام عشق خود را از برای نان دنیا داد

 

به پیش پای شب خم گشت پشتش را به مردم کرد

 

زمستان می وزید و چشمه ها بسیار یخ می بست

 

گلوی عاشقان بر رشته های دار یخ می بست

 

سر انجام اسمان چرخید و اتش در زمین پیچید

 

و بوی نان نیامد سفره هاشان در شوق نان پوسید

 

خداد شداد را از عرصه خواهد برد ای مردم

 

کسی که عشق را افسرد – خواهد مرد ای مردم

 

خدا با ماست دریا تا ابد تنها نخواهد ماند

 

و این دریای زهر آلود هم دریا نخواهد ماند

 

زمستان می رود بر استخوانها درد می ماند

 

به زعم عزت ما ننگها نامرد می ماند

 

چراغ بی نهایت

طنین     افگنده ای    در من چراغی بی نهایت را

که بر    پا کرده ای در لحظه    هایم چشمهایت را

خودت       را انچنان در کوه جاری کرده ای روشن

که   نتوان    دید    در آوار   شب غیر از صدایت را

شیوع جوش جنگل دشت ها را می کشد در خویش

که   بر پا کرده ای   در باغ ،  دست شعله پایت را

تو می گفتی « زمین اطلاق دارد آسمان عام است»

کسی    اما    نمیفهمید    چشمان    رسایت را

سر    جاری   شدن   در پیش  دارد کوه « بابا» تا

مگر    پر کرده     باشد  قامتی از سجده گایت را

                           محمد بشیر رحیمی

 

---

جهاز خورشید

دس   ت گرم   آوازت   نی   نواز   خورشید است

باغ   سرد   بغضم را   سوز و ساز خورشید است

در    شگفت    میمانم   از   هبوط     این  موکب

کاین سپیده تابوت است  یا جهاز خورشید است

خشم    سبز    دستارت     بیرق    محروم   بود

آنکه   آی پدر !   امروز   جانماز    خورشید است

یک   ستاره ء   دیگر هم   د ر این میان پیداست

ان که   دست سبز او صحنه ساز خورشید است

ان   ستاره کو ،   دوش،   در   قطار    یاران  بود

لیک    حالیا !   امروز     همطراز خ ورشید است

پشــــــــــــت   کاروان   نور ، بیقرار      می نالم

ابرهای   بغضم   باز   بر   فراز   خورشید   است

«نصر»    می شود مبهوت از شکوه  این محمل

بسکه صحنه پر شور از رمرز راز  خورشید است

                                 طاهر مفید

---

 

چشمهای اب باران

محمد اصیف جوادی

غبار     الوده     میخواهد     غرور     کوهساران را

نمک   پالوده    میخواهد    زلال  چشمه ساران را

همین   دیروز    میدیدم   که  سیبی از زمین افتاد

کسی   باور    نکرد   اما   عزای     شاخساران را

چه چشمی دارند این مردم خدایا کور شان گردان

نمیبینند   غیر    از   خود   و  غیر    همقطاران را

              *           *               *

مگو   دیگر   از این   پس   قصه های   دختر دریا

بیا    با   من   بخوان  اسطوره ء  پیر  جماران را

بود    فردا    برنگ    چشمهایی     ابی    باران

کند    تعبیر    رویای   کویرو    شوره      زاران را

                            محمد اصیف جوادی

---

شریف سعیدی

کوهی   که داشت    زمزمه ء   سبز بیشه را

شب   میسرود   عقده ء   سرخ   همیشه را

ای کوه! پلک خفته به  خونت شکسته است

اییــــــــــنه ء    قبــــیله ء    اندوه     پیشه  را

میخواستی سپیده بخوانی که  شب  رسـید

محکم   گرفت   حنجره ء   ریشه     ریشه را

ای کوه !  سنگها   همه   خاموش  مانده اند

کس نـیست بی تو تا شکند  قصر شیشه را

سر شاخه های بالغ ای بیشه    می کشند

شب   در   خطوط حافظه    ها رنج ریشه را

گفتی   که    خون سبز   درختان در ان بهار

پر     عطر    ناب    میکند    اغوش بیشه را

حالا   ببین ! بهار   شد      اما  نشا نده اند

بر قلب  بیشه ها تبر    و داس   و تیشه را !

                                 محمد شریف سعیدی

 

یک دریچه هویت

   شریف سعیدی

 

دیروزها که رایت وحدت نداشتیم

 

جز فتنه ها ی تازه روایت نداشتیم

 

در بیشه های شعله ور از ریشه های بغض

 

یک بوته سرخ عشق و محبت نداشتیم

 

ای پر تپش ترین نفس رود در بهار

 

بی تو چو رود سد شده جرات نداشتیم

 

تو آمدی که جویچه ها رود خود شوند

 

ما بی تو یک دریچه هویت نداشتیم

 

تو آمدی عمود شدی در فرود ها

 

بی دست تو که چوبه ء رایت نداشتیم

 

تو امدی و داد زدی چشمه خواستی

 

بی تو زحق گلوی حکایت نداشتیم

 

با انکه قرنهای مکرر بدوش خویش

 

جز بوی خون و رنگ جراحت نداشتیم

 

ما در تو مث اینه ها یی که روبروست

 

تکثیر داشتیم و نهایت نداشتیم

 

رفتی و روز مثل همان روز پیش شد

 

روزی که غیر فتنه روایت نداشتیم

 

سکوت تلخ

سیمین حسن زاده

 

در سکوت سرخ تو – سبز یک صدا باقیست

 

رفت جاده را باید تا که انتها با قیست

 

تا کرانه های دور رفته ای و با خورشید

 

خاطرات پروازت تا کجا – کجا باقیست

 

ای ابهت باران – در غرور خشکیده

 

جاودانه باریدی کاین جوانه ها باقیست

 

در تب نفسهایت تاب جاودان بودن

 

سوختی در این آتش شعله ء بقا پیداست

 

خوشه خوشه فریادت از کدام دل می رست

 

پا به پای هر فصلی کاین صدا رسا باقیست

 

در تلاطم توفان در عبور نا هموار

 

از تو رفت و رفتن – از تو رد پا باقیست

 

از عروج خونینت یاد کربلا جاری

 

جاودانه خواهی بود تا که کربلا باقیست

 

محاق

سجده    گان   لایقان    قبله   دست شاه شد

دود مان    شیخ و    ذاهد   کم کمک گمراه شد

در   دل   تسبیح   پنهان   شد     تناب    دارها

دستها   از   دامن   هفت    آسمان  کوتاه شد

عشق   هم   در گیرو  دار ما غریب افتاده است

شیخ   صنعان   هم  اگر شد عاشق گمراه شد

اسمانا!   غیرتی فرما    که   در    این  شام تار

در   محاق   کینه   سر   گم   آفتاب  و ماه شد

آی   پیر   زنده   از   جانمایه ء صبر !    ای پدر !

هر چه یوسف داشت قوم ما نصیب   چاه  شد

مشرب اشراق را در عشق کسی  فهمی نکرد

غیر ان مردی که در این بیشه ء  مرگ اگاه شد

                          سید نادر احمدی ۷۴/۱۲/۲۱

---

گل سرخ

کاش دعوت کنی ای پیک بهار گل سرخ

باز   گلهای     جهان را به دیار گل سرخ

دشت مسحور تماشایی  گلباران است

چشم   بارانی تو ، اینه    دار گل  سرخ

گوش   کن   قاری  گلذار   قناری   ها را

که به شور امده از نقش و نگار گل سرخ

باز   فریاد   که   در دشت پراگنده شده؟

که به  هر   دامنه پاشیده غبار گل سرخ

شرق   تا غرب - اگر چرغ بچرخانی  -اه!

داغ   میبینی   و تکثیر  شمار گل  سرخ

پیک  پاییز ! بچین   از دو لب سوخته ام

یک   غزل ،نوحه و گلبوسه نثار گل سرخ

              *        *         *

همه دعوت شده اند آه! ببین گل کرده ست

یک   بهشت  پرپر، روی   مزار   گل   سرخ !

                                 محمد تقی اکبری

---

سکوت تلخ رود گنگ

مردی   که   گور شب را می کند گم شد

شتاب ما ، در   بستر   هلمند   گم  شد

در  اب   ما   لبخند   زد  مهتاب  یک شب

باد   امد   و   مهتاب   در لبخند   گم شد

مردی   که   در  محراب    تورات  میخواند

اسطوره شد در سطرهای  «زند»گم شد

دستی    به قران    برد   دست   باور او!

اخر   به پای   نخله ء   سوگند  گم  شد

تن    پوشی   از اندوه  انسان  کرد بر تن

در   عصرهای   اخیر   اسفند   گم   شد

پژمرده    در ایینه    یک   پروانه ء   سرخ

وقتی   که شیر  شرز ای در بند گم شد

اینک  سکوت   تلخ رود«گنگ»با ماست

خاگستر   ان   کوه   «ورجاوند» گم شد

                             محمد سرور تقوی

ياد مزاري

شاعر سيد ابو الحسن عمراني (شاعر ايراني)



عاشق     دلخسته    را   جذبه   جانان  رسيد

دوست   صدا زد بیا چون گه ء  پيمان   رسيد

بادي    صبا    مي وزد  سوي گلستان وبــاغ

پيك    صبا   صبحدهم   سوي  سليمان رسـيد

دوش   به لوح   دلم   نقش   گلي    شد  پديد

ليك     ندانم   چرا   زار و  پريشان    رسيد

از  پس    يك    روزگار   سرو قدي  داشتيم

بادي     خزانش  وزيد  واله  وحيران  رسيد

لاله   رخ     گل   عذار از كف ما رفت  اه

ازبر  ما   پركشيد   بر سوي   مستا ن رسيد

عشق   چو آمد  پديد   عقل كجا ماندني است

ساغر مي   برگرفت   مست و خرامان رسيد

لاله صفت سرخ روي رو سوي معشوق كرد

در  غم   او   سوختيم    ناله به كيوان رسيد

ياسمن   نيك   روي    در    چمن   باغ ديد

قمري خوش نغمه را مست وغزلخوان  رسيد

موسم   اندوه    شد   شادي      ما شد  تمام

رهبر   ما   شد   شهيد   موسم افغان   رسيد

زنده    دل   بيقرار   گاه   وصالش   گذشت

از   تن    خاكي  رهيد    دربر  يزدان رسيد

آه  وفغان  بر   كــــشيد   از غم  دل دوستان

يوسف   ما   از جفا  در  كف  گرگان رسيد

رخ   مكش  از  ياوران    بلبل  اين بوستان

بي تو خزان زد به باغ فصل زمستان رسيد

ياد   مـــــــــزاري به دهــر زنده وجاويد باد

از غم  او  اشـــــــكبار ديده عمــــران رسيد

 

شيراز ارديبهشت ٧٤

 

---

صبح گمشده

شاعر شاه چمن فروغ (تمكي)

١

دوستان امروز سرگم كرده ام

رهبر  پير  وپدر گم كرده ام

روزگاري شد كه يار ما شب است

دردل   اين شب سحر گم كرده ام

٢

دلم خواهد خودم تنها بگريم

براي  طفل  بي بابا بگر يم

ميان   اين  همه گلهاي پرپر

چو شبنم بر سر گلها بگريم

---

(لالاي زينب)

شاعر محمد حسين محمدي



زينب كوچولو تنها نشسته

قابي بدستش قلبش شكسته

زينب  كوچولو  لالا  لالا گفت

با عكس بابا او حرف ها گفت

باباي خوبم بيا به خوابم

اخر كجايي  اي   افتابم

بابا   بگويم   ديشب   دوباره

يك خواب  ديدم خواب ستاره

آمد ستاره  نزديك نزديك

ناگاه ديدم يك شهر تاريك

به شهر تاريك وقتي رسيدم

هرجا  كه  رفتم   ترا نديدم

در شهر تاريك خفاش بد كرد

ناگاه ديوي گل را لگد كرد

در خواب  ديدم در اسمانم

گفتم  برايت   لالا بخوانم

لالا   گل   من   قلبم   ترا داشت

هرجا كي بودي خيلي صفا داشت

اينجا  ستاره آنجا ستاره

زينب كوجولو بابا نداره

زينب كوجولو لالالالا گفت

با عكس بابا او حرفها گفت

باباي خوبش در  قاب خنديد

انگار زينب يك خواب ميديد

در رثای در

همين بهار امده سيه پوش وحزين

سر بزير واشك ريز ودل غمين

امد اما سرخ رنگ وشرم ناك

سروهايش سر به سر خفته به خاك

قامتش در زير باردرد خم

در نگاهش پرده پرده اشك غم

غنچه ها يش رخت غم پوشيده اند

شال ماتم بهر خود ببريده اند

از نسيمش بوي ماتم مي دمد

عطر گلهاي محرم مي دمد

گوييا زخم خزان دارد به دل

داغ باغ وباغبان دارد به دل

فصل خون وخيزيش وغوغا است اين

يا مگر تكرار عاشورا است اين

كربلا ي ازنو آذين گشته است

مرچ عذرا باز خونين گشته است

مجتبي را جام ديگر داده اند

تيغ كين برفرق حيدر داده اند

ياكه ربذه ابوذز مانده مانده است

كوفه به فرياد اشتر مانده است

باز قران بر سري ني كرده اند

نقض پيمان پياپي كرده اند

در احد نيرنگ ديگر چيده اند

حمزه را از نو جگرببريده اند

باز شب سازان سحر را كشته اند

رهبر و پير وپدر راكشته اند

هاي مرد م همدم غمها شد يم

بي نوا و بي كس وتنها شديم

باز اي مردم يتيمي ها رسيد

خاك مان برسر مزاري شد شهيد

هاي مردم را يد وحدت كجاست

رهبر رزمنده امت كجاست

حيدري دين اشتر مذهب كجاست

پاسدار ملت ومكتب كجاست

انكه رخسارش گل توحيد داشت

چون سحر در سينه اش خورشيد داشت

بر فراق سرخ خون چا لاك رفت

زين حضيض خاك بر افلاك رفت

يا را علي را چون جان در بر كشيد

سوي گل باغ شهيدان پر كشيد

اين جهان ور لايق جانش نبود

خاكدان درخور و جولانش نبود

زين مصيبت قلبها صد چاك شد

افتاب ما نهان در خاك شد

هاي مزاري اي شهيد زنده ياد

نام تو خون نامه رزم وجهاد

نام تو گل واژه تكبير ما

مثنوي سرخ تا تفسير ما

نام تو شاه بيت شعر فصل خون

نبض برشور حيات نسل خون

اي شهاب شب شكاف شهر نور

تك سوار عرصه پيش از ظهور

اي بهار اي روح گل اي بانگ آب

اي سحر اي عطر صد دريا گلاب

اي فلك فرساي شاهين كبير

مرد ميدان هاي خونين وخطير

قتل تو افلاك را افسرده كرد

خون گرمت خاك را شرمنده كرد

اي تو تنها رهبر سنگر نشين

مظهر ومولا اميرالمومنين

اي مقامت بر تر از صد اسمان

صد ثريا صد شهاب صد كهكشان

اي وجود ت قبله گم گشتگي

غنچه جمعيت سر گشتگي

عرش عشق حق دل نورانيت

صد سحر خورشيد در پيشا نيت

قلب پاكت شعله گاه كوه طور

مسقط الراس غزلهاي غرور

ارزويت مرگ ثبت روح فلق

محو باطل تابش خورشيد حق

منطقت عطر گل خون شهيد

در فشان درياي اميد ونويد

اتش خاكستر خاموش ما

كوهسار اسمان بردوش ما

تندر خشم وخروش وشور وحال

روح بلخي و سيد جمال

وارث شور دل پير خمين

پاسخ تنهاي سرخ حسين

شعبه خون جامعه شاه نجف

قطب نه منظو مه خورشيد شرف

پير كنعان طريق اتحاد

عارف عرفان خونرنگ جهاد

سينه صحرا مير ميدان دار عشق

قهرمان فرزانه فرماندار عشق

شر زه شير خشمناك لا تخف

مرد حق مرد شرف مرد هدف

مرد دين مرد سيا ست مرد جنگ

مرد حفظ عزت و ناموس و ننگ

مرد ايثار وشهادت مرد حق

مرد سردادن پي احقاق حق

اي الف قد هزاران كار زار

قهرمان چون كي ايد به يار

اي خليل خيزش ونوح نجات

كوه طاقت قله صبر وثبات

رقتي واز رقتنت تنها شديم

همنيشن حسرت وغمها شديم

اي دلير اي شير اي دشمن شكار

صخره سر بر سماي استوار

تا تو بودي شيبه بانگ شير داشت

قبضه قبضه هركمين شمشير داشت

باغبانا گه گهي رفتن نبود

فصل فصل سرخ خون خفتن نبود

ازتو باغ سرخ عشق اباد بود

پرگل وپر بلبل وفرياد بود

چون تو رقتي باغ گل برباد رفت

باغبان اب رخ شمشاد رفت

چون تو رفتي سروها بي سر شدند

غنچه ها در موج خون پرپر شدند

افتاب از رفتنت بي رنگ شد

صورت مهتاب پرارژنگ شد

هان پدر اي پير اي پيروز مند

بابه باباي سبز وسر بلند

مرحبا بر استقامت هاي تو

كوه سايد سينه پش پاي تو

مرحبا تاريخ ديگر ساختي

طرح نو در نه فلك انداختي

مرحبا بردست وبازوي تو

پيش دشمن خم نشد زانوي تو

مرحبا صد مرحبا اي پاك باز

راد مرد سر فراز پيشتاز

در ستيغ همت افلاك كم

پيش دستازژرت سر تاريخ خم

بازو انت بوسه گاه افتاب

چاكرت صد رستم وافراسياب

خاك را هست برتر از تاج شهان

هديه تو هرچه گل ها در جهان

قلب تاريخ هميشه زنده اي

افتابي در جهان تابينده اي

رايت رزمت كنون برخاك نيست

گرچه دوستي مثل تو چالاك نيست

تا كشد از قاتلانت اتتقام

صدهزارن تيغ گشته بي نيام

رخت خون برقامتت تبريك باد

وقت مرگ دشمنت نزديك باد

            محمد سرور صداقت کالفگانی

گریه گاه انسان

به   سوگواری   تو   اسمان   پریشان شد

زمین به ضجه در امد ،  زمانه گریان شد

ز  نور  مشعله  های   شهادت     سرخت

مزار  گم شده ء   عاشقان   چـراغان  شد

خدا  از  امدنت   پیش  خویش دلشاد است

جهان زکوچ تو بیچاره گشت  وویران شد

چو  رود  نور  به سوی ستاره گان رفتی

حضور     مقبره ات گریا گانه انسان شد ...

شمع ماتم

دلم به  سوگ   غریبانه ء  تو   میسوزد

به   جان زخـمی و زولانه ، تو میسوزد

چه   نا   تمام   بـه اطراف شمع ماتم تو

سرود  خوان  تو ، پروانه ء تو میسوزد

                         عبدالوهاب مجیر     

---

رفتی  و  بعد  ا ز تو  اینک خورشید نا مهربان است

از چشمهای اهالی صد رود خون و چشمه روان است

بعد  از تو اینک    کبوتر    پرواز  از یاد برده است

چشمان   ما   غرق     دیروز دنبال فردا روان است

دلتنگ    دلتنگ   بودی ، از   دست    این   اشنایان

اینها    که    گویی همیشه بز دل تر از بز دلان است

وقتی   که رفتی «پدر جان» صحرا به صحرا دویدم

دنبال   کبکی   خرامان ، کبکی که از تو نشان است

                                سلطان حیدر «برجکی»

دل تو

دل    تو   وسعت   یک   اسمان داشت

گل   دســــتــت  بهار   بی خزان داشت

تو  رفـــــتی  افـــــتابا !    لیک  خفاش

در ان شب جشن خردی در نهان داشت

هر  انچه   کاشتی   در   دشت   میهن

ــ به خط سبزه ـــ  اهدافت  عیان داشت

دل  تو   یک   چمن  یک باغ سر سبز

که بر   هر شاخه ، گنج شایگان داشت

تو  بودی  کز  نگاهت ، باغ   گل  داد

دو  دستت   جویباری   ارمغان  داشت

                          غلام علی جوادی

---

هالهء غم

افق    انروز    ر ا رنگ دگرداشت

قبای  تیره ی   شب را به بر داشت

به   دور   کوهساران    هاله ی غم

بنفشه لخته ی  خون در جگر داشت

ز  کوکو ،  قمــریان   بستند   منقار

به  بستان بلبلان سر زیری پر داشـت

نسیم   صبح  با   صد   اه و   فریاد

زکوی   و  برزن   کابل گذر داشت

ز  خجلت  سر   خمیده است اسمائی

که بر  ان پیکر   خونین نظر داشت

فضا    باران   غم   میبارید  انروز

خلایق نالهء  بس  «واپدر » داشت

                             ضامن علی مرادی

---

راز

اینک   کبوترن   قفس   ،باز خوانده اند

از صبح ،از  دریچه و پرواز خوانده اند

شور   کدام   پنجره   افشانده ای که باز

با   حلقهای   سوخته    اواز  خوانده اند

دستان    شعله   ریز ترا  سبز   دیده اند

چشم   پرنده   پوش   ترا راز خوانده اند

آری، سرود  رود شدن را که نام توست

جوبارهای سبز    به این ساز خوانده اند

همواره غرق ابر ،    روان سوی قله ها

این سرنوشت ماست کز اغاز خوانده اند

                             محمد ضیا قاسمی

---

پدر مزاری   زینت    تاریخ   میهن   مهربان    بابه! شهید   راه   ازادی   و   مکتب،  قهرمان  بابه! سپهسالار   و   یار   و  یاور مستضعفان !بابه! ابر    مرد    جهاد   سرخ  قرن!ای جاودان  بابه نهنگ   قلزم  آ تش   شهاب    اسمان    بابه خدنگ قلب خصم و خار چشم دشمنان  بابه! کجایی    یوسفا!    بار    دگر   مصر     ملاحت  را بگیر      از گله ء    گرگان   قرارو   خواب و راحت را                *         *         * تو مارا   بابهء   بیدار   دل   بودی    پدر  بودی انیس و   مونس و تاج سرو نور و  بصر بودی به شام   محنت   و  غمها تجلی سحر بودی دلیر   عرصه  های  اتش  و خون و خطر بودی به چشم فتنه ها برنده شمشیر دوسر بودی تو   خندق   افرین   مرحب  بر انداز دگر بودی نیارد   درد   دستانت!     زدی    بیخ    ضلالت را شکستی کاخ ظلم و  جور و   بیداد   و بطالت  را                 *     *      *  دلیرا ! خیز و دشت و  گلشن ازادگان بنگر بهار   مردم   غمدیده ء خود را خزان بنگر حریم مذهب اندر سلطهء نامحرمان بنگر کنام   شیر را جولانگهء خیل سگان بنگر اسیر    درهم ودالر گروهی نا جوان بنگر به گرد    خوان ذلت ازدحام دلقگان بنگر بیا   مردانه    بشکن  بند و زنجیر اسارت را بسوزان روح سازش را،غلامی را،حقارت را             *          *         * پدر ای شعرما!  ای شور ما ! ای افتخار ما! شکوه   شوکت  ما،   قدرت ما ،اقتدار  ما، خروش   نسل  ما، خشم بلند  روزگار  ما غرور   ملت   ما،   غیرت  قوم و    تبار  ما سوار  لافتی!سردار صاحب   ذوالفقار  ما امیر   صف  شکن،کرار عصر کار و زار   ما زجا     خیز و    بپا  کن   پرچم  سبزولایت را ندای   حق  مذهب ر  ا، امامت را،وصایت را         *        *          * پدر   یکبار   دگر سر ، بلند  از خواب خونین کن زخون روبهان ای شیر!دشت و بیشه رنگین کن گذر   بر   سرزمین حسرت و دلهای غمگین کن جهان   را   از فروغ  شمع روی خویش اذین کن فراق   تلخ   مان     را با وصالت باز شیرین  کن شبستان    وطن   را  زافتاب  عشق زرین  کن بروی   خلق      بگشا     روزن   صلح   و عدالت   را بپایان   آور    این     هنگامهء    رنج  و   ملامت    را              *      *      * شهیدا !    شهریارا !  شیرگیرا !  خیز     و یاران بین به راه   روشن   و سرخت،  شتاب خونسواران  بین درفش    رزم    خود   بر   دوش  پاک رادمردان   بین وفاداری    و جانبازی     و ایــــــثار     دلیران      بین به مرگ خویش رسوا، قاتلان شوم و شیطان    بین بروی    فرش   خونت،   بازی     فتوا    فروشان بین نگر   تاریخ    نقل     افشانی    کین    و    قساوت   را به   تو   وا    میگذاریم     اندر    این  محضر قضاوت  را                 *     *         * پدر    تو   دین   خود   با مردم و مذهب ادا کردی به عهد   خویشتن    مردانه   و مومن  وفا کردی تمام    هستی    خود    در   ره جانان فدا کردی به    سالار  شــــــــهیدان در شهادت اقتدا کردی حساب جنگ و صلح  خویش   در راه خدا کردی به    زرق    و    برق  دنیا عارفانه پشت پا کردی بما     آموختی       اخلاص   و    ایمان و   دیانت  را تعهد     را ،    وفا   را ،   رادمری      را ،   متانت  را          *         *            * دریغا!     خود  گرانی چند در حقت  جفا کردند چو   ملعون     ازل ،   کبرو   غرور نا  بجا کردند زکعبه   ر و  به ترکستان،ره خود را   جدا کردند بپاس   خاطر   بیگانگان ،     شق  عصا کردند نثارت   تهمت و توهین و فحش  و   ناسزا کردند به پیش ملت و تاریخ، روی خود    را سیاکردند روا      دادند      بر خود نکبت و ننگ   وملامت را شرار    لعنت    و   نفرین    دنیا   و     قیامت را            *     *        * پدر!   خونت   به گردون پرچم فریاد خواهد زد چو سیلاب خروشان! ظلم را بنیاد  خواهد زد شرر   بر   خرمن  خار و خس بیداد خواهد زد به   مشت اهنین! دندان  استبداد خواهد زد به قلب    قاتلانت   خنجر   فولاد   خواهد  زد به   تیغ     انتقامت   گردن   جلاد خواهد زد کند  خاگستر   اخر   دار و دژخیم و شرارت را به    اتش    افگند  فرمانگران    قتل و غارت را                *           *           * زرزمت   قرن و   تاریخ و زمان   بر   خویش می بالد زمین   و افتاب   و اسمان   بر   خویش     می بالد ز   نام     نامیت    ازاده گان    بر خویش   می بالد ز اوج    همتت   صد کهکشان  بر خویش می  بالد ز روح   روشنت   خلد   و جنان بر خویش می  بالد شهادت از تو ای گل!خونفشان بر خویش می بالد به   خون   تفسیر   کردی   فصل  سرخ استقامت را نشان    دادی   به عالم   رسم   ایثار و شهامت را                   *          *          * پدر   زین   پس   ترا در برگ برگ لاله ها جویم ترا   در قطره   قطره   اشگ  گرم دیده ها جویم ترا   در   بغض  گلرنگ افق!  صبح و مسا جویم ترا   در   کوچهء دلتنگی  و عشق و صفا جویم ترا درسنگ و خاروخاک و خونجبهه ها   جویم ترا   اندر     بلور      قلبهای    با   صفا  جویم که     بر    بالای   زیبایت شرف دادی شهادت را گرفتی    از کف     معشوق   مینای   سعادت را                                 محمد «عزیزی»

	هفت ایوان غریب محمد حسن حسین زاده   همسفر بر خیز و بشکن چلهء افسوس را   از زمین بر گیر تیغ و پرچم   فانوس  را   ای نمای سرخ و سبز هفت ایوان غریب   در غرور خود بسوزان جرئت ناقوس را   صبح در پیش است و هنگام طلوع از پشت تو   از فروغ خود بسوزان سایهء کابوس را   گر چه در هر سو چشمان تو ای شرقی ترین   ماه را می بینم و دستان اقیانوس را   باز هم عین شراری باید از آتش شگفت   باید از اتش که تا معنا کند ققنوس را   پهلوان بعد سیاوش باید از هم نگسلیم   بگسلیم اندیشهء مغشوش کیکاوس را   دست تو پیوند باران و انارستان ماست   پس رها کن باغهای سرزمین توس را   شعر از سید علی موسوی گرمارودی شاعر و نویسنده ء معاصر ایرانی . مزاری دیدم   مزار  پاک    تو   وز   جان   گریستم بر   سر  نوشت   شیعه ء   افغان  گریستم سید    علی    کنار   تو ارام   خفته     بود بران    شهید   پاک   هم   از جان گریستم یعنی   وفا    کنار    شرف      ارمیده    بود بر این    سلام     گفتم   و بر   ان گریستم سید    علی    کنار   تو امد   دو باره   لیک ان    شاعرم    که    بر تو از ایران  گریستم سید    علی    موسوی   گرم     رودی  ام آن    کز    غم    تو از  بن  دندان  گریستم آه   ای   سترگ   چون   قلل    کوه   بامیان بر دامنت    چو چشمه ء جوشان   گریستم یک   لمحه    خاک ، اینه شد   در نظر  مرا بر    قامت   رشید   تو    عریان     گریستم آن   زخم  هاکه بر تنت از دشمنان   ر سید بیش ا  ز   هزار   بود و     فراوان    گریستم وانگه     هزار     زخم   که بر سینه داشتی یک یک    به بوسه شستم و بر ان گریست دیدم     هزار بار    ستم   بر « هزاره گان» در پیش      چشم   و  با دل بریان گریستم از   داغ صد شنکجه   تنت دشت   لاله بود ابر      بهار    گشتم   و باران      گریستم با     یادت    ای    مزاری   نستوه ای دلیر! موییدم      ابتدا   و   به   پایان     گریستم عبدالسمیع حامید تا آبی  آبی پاره   پاره ان   ستاره تا    دوباره می رود تا   دوباره   ان   ستاره   پاره پاره می رود باره را زین کن که سرخ و سبز آن قد وقیام چون درفشی از سر این برج وباره می رود می   رود    ازا  د و با   فریاد   ان  آتشنهاد یاد   او تا    سینه ء چندین هزاره می رود های   مردان تفنگ و ننگ   ،ننگی از درنگ راه   ما   تا    آبی   آبی     دوباره  می رود پهنه ء   پیکار  را   از  کهکشان   رنگین کنید او اگر    خونین بدن   خورشید واره  می رود                              عبدالسمیع حامید

	شور دو عرصه              سید فضل الله قد سی     پیچانده بین تابوت حجم یک اسمان را   از غزنه گسترانده تا بلخ – کهکشان را   شهر است بی پرستو – بابا بر اسمانها   از قله کوچ داده باز بی اشیان را   بعد از غروب خورشید شاعر چه میسرایی   محراب بی قیام و فردای بی اذان را   بر غربتت بگیریم – کاینسان دخیل بسته   شور دو عرصه مردی بتهای بامیان را   گو شیخ را که چندی بر مسند قضا باش   تا بشکند اباذر بر فرقت استخوان را     فریاد هزار زخم        میر حسین مهدوی   زمستان امد و توفان گرفت و آب تنها ماند   وقومی از نژاد روشن مهتاب تنها ماند   زمین چرخید و آتش تا رو پود عشق را سوزاند   علی در برزخی از فتنهای شوم تنها ماند   صفی از دشناه های تیز امد روبروی ما   و جمعی – نابرادر – نیز امد رو بروی ما   شبی که از زمین واسمان هم سنگ می امد   به چشم قوم ما تسلیم و سازش ننگ می امد   و در حجم زمین تشنه مان تا دد می امد   فقط یک مرد – یک اسطوره – بی تردید – می امد   شکوه شرقی اش را ابهای تشنه می فهمید   نگاه روشنش مهتابهای تشنه می فهمید   میان خفتگان یک سوره از اسلام می اورد   برای تشنگان از روشنی پیغام می اورد   تمام صخره ها با ود پایش بودند   درختان برگ ها گل باصدایش اشنا بودند   تمام بودنش را در مصیبت زیست با مردم   کسیکه سیل خونش از خدا جاریست تا مردم   شب امد نعره های شوم پیچیدن گرفت از دشت   شعاری سخت و نا مفهوم پیچیدن گرفت از دشت   زمستان امد و توفان گرفت و آسمان لرزید   و ایمان گروهی زیر برف اب و نان لرزید   یکی هم با تمام هستیش ایمان به نان اورد   برای مرگ ما ازطاق کسری ریسمان اورد   و جمعی نا برادر با گروه باد پیوستند   بهشتی دیده امد د صف شداد پیوستند   زمستان امد و توفان گرفت و اسمان لرزید   وایمان گروهی زیر برف اب و نان لرزید   کسی هم در صف ایستاد و خویش را گم کرد   و یک ورد عجیبی خواند و با شیطان تفاهم کرد   شبی که بوی زرد سکه ها از کوچه می امد   به روی سکه های زرد و نورانی تیمم کرد   و در یک فرصت سنجیده از مردم شکایت برد   به روی صاحبان قدرت و چوکی تبسم کرد   تمام عشق خود را از برای نان دنیا داد   به پیش پای شب خم گشت پشتش را به مردم کرد   زمستان می وزید و چشمه ها بسیار یخ می بست   گلوی عاشقان بر رشته های دار یخ می بست   سر انجام اسمان چرخید و اتش در زمین پیچید   و بوی نان نیامد سفره هاشان در شوق نان پوسید   خداد شداد را از عرصه خواهد برد ای مردم   کسی که عشق را افسرد – خواهد مرد ای مردم   خدا با ماست دریا تا ابد تنها نخواهد ماند   و این دریای زهر آلود هم دریا نخواهد ماند   زمستان می رود بر استخوانها درد می ماند   به زعم عزت ما ننگها نامرد می ماند   چراغ بی نهایت طنین     افگنده ای    در من چراغی بی نهایت را که بر    پا کرده ای در لحظه    هایم چشمهایت را خودت       را انچنان در کوه جاری کرده ای روشن که   نتوان    دید    در آوار   شب غیر از صدایت را شیوع جوش جنگل دشت ها را می کشد در خویش که   بر پا کرده ای   در باغ ،  دست شعله پایت را تو می گفتی « زمین اطلاق دارد آسمان عام است» کسی    اما    نمیفهمید    چشمان    رسایت را سر    جاری   شدن   در پیش  دارد کوه « بابا» تا مگر    پر کرده     باشد  قامتی از سجده گایت را                            محمد بشیر رحیمی   جهاز خورشید دس   ت گرم   آوازت   نی   نواز   خورشید است باغ   سرد   بغضم را   سوز و ساز خورشید است در    شگفت    میمانم   از   هبوط     این  موکب کاین سپیده تابوت است  یا جهاز خورشید است خشم    سبز    دستارت     بیرق    محروم   بود آنکه   آی پدر !   امروز   جانماز    خورشید است یک   ستاره ء   دیگر هم   د ر این میان پیداست ان که   دست سبز او صحنه ساز خورشید است ان   ستاره کو ،   دوش،   در   قطار    یاران  بود لیک    حالیا !   امروز     همطراز خ ورشید است پشــــــــــــت   کاروان   نور ، بیقرار      می نالم ابرهای   بغضم   باز   بر   فراز   خورشید   است «نصر»    می شود مبهوت از شکوه  این محمل بسکه صحنه پر شور از رمرز راز  خورشید است                                  طاهر مفید

	چشمهای اب باران محمد اصیف جوادی غبار     الوده     میخواهد     غرور     کوهساران را نمک   پالوده    میخواهد    زلال  چشمه ساران را همین   دیروز    میدیدم   که  سیبی از زمین افتاد کسی   باور    نکرد   اما   عزای     شاخساران را چه چشمی دارند این مردم خدایا کور شان گردان نمیبینند   غیر    از   خود   و  غیر    همقطاران را               *           *               * مگو   دیگر   از این   پس   قصه های   دختر دریا بیا    با   من   بخوان  اسطوره ء  پیر  جماران را بود    فردا    برنگ    چشمهایی     ابی    باران کند    تعبیر    رویای   کویرو    شوره      زاران را                             محمد اصیف جوادی شریف سعیدی کوهی   که داشت    زمزمه ء   سبز بیشه را شب   میسرود   عقده ء   سرخ   همیشه را ای کوه! پلک خفته به  خونت شکسته است اییــــــــــنه ء    قبــــیله ء    اندوه     پیشه  را میخواستی سپیده بخوانی که  شب  رسـید محکم   گرفت   حنجره ء   ریشه     ریشه را ای کوه !  سنگها   همه   خاموش  مانده اند کس نـیست بی تو تا شکند  قصر شیشه را سر شاخه های بالغ ای بیشه    می کشند شب   در   خطوط حافظه    ها رنج ریشه را گفتی   که    خون سبز   درختان در ان بهار پر     عطر    ناب    میکند    اغوش بیشه را حالا   ببین ! بهار   شد      اما  نشا نده اند بر قلب  بیشه ها تبر    و داس   و تیشه را !                                  محمد شریف سعیدی   یک دریچه هویت    شریف سعیدی   دیروزها که رایت وحدت نداشتیم   جز فتنه ها ی تازه روایت نداشتیم   در بیشه های شعله ور از ریشه های بغض   یک بوته سرخ عشق و محبت نداشتیم   ای پر تپش ترین نفس رود در بهار   بی تو چو رود سد شده جرات نداشتیم   تو آمدی که جویچه ها رود خود شوند   ما بی تو یک دریچه هویت نداشتیم   تو آمدی عمود شدی در فرود ها   بی دست تو که چوبه ء رایت نداشتیم   تو امدی و داد زدی چشمه خواستی   بی تو زحق گلوی حکایت نداشتیم   با انکه قرنهای مکرر بدوش خویش   جز بوی خون و رنگ جراحت نداشتیم   ما در تو مث اینه ها یی که روبروست   تکثیر داشتیم و نهایت نداشتیم   رفتی و روز مثل همان روز پیش شد   روزی که غیر فتنه روایت نداشتیم   سکوت تلخ سیمین حسن زاده   در سکوت سرخ تو – سبز یک صدا باقیست   رفت جاده را باید تا که انتها با قیست   تا کرانه های دور رفته ای و با خورشید   خاطرات پروازت تا کجا – کجا باقیست   ای ابهت باران – در غرور خشکیده   جاودانه باریدی کاین جوانه ها باقیست   در تب نفسهایت تاب جاودان بودن   سوختی در این آتش شعله ء بقا پیداست   خوشه خوشه فریادت از کدام دل می رست   پا به پای هر فصلی کاین صدا رسا باقیست   در تلاطم توفان در عبور نا هموار   از تو رفت و رفتن – از تو رد پا باقیست   از عروج خونینت یاد کربلا جاری   جاودانه خواهی بود تا که کربلا باقیست   |

	محاق سجده    گان   لایقان    قبله   دست شاه شد دود مان    شیخ و    ذاهد   کم کمک گمراه شد در   دل   تسبیح   پنهان   شد     تناب    دارها دستها   از   دامن   هفت    آسمان  کوتاه شد عشق   هم   در گیرو  دار ما غریب افتاده است شیخ   صنعان   هم  اگر شد عاشق گمراه شد اسمانا!   غیرتی فرما    که   در    این  شام تار در   محاق   کینه   سر   گم   آفتاب  و ماه شد آی   پیر   زنده   از   جانمایه ء صبر !    ای پدر ! هر چه یوسف داشت قوم ما نصیب   چاه  شد مشرب اشراق را در عشق کسی  فهمی نکرد غیر ان مردی که در این بیشه ء  مرگ اگاه شد                           سید نادر احمدی ۷۴/۱۲/۲۱ گل سرخ کاش دعوت کنی ای پیک بهار گل سرخ باز   گلهای     جهان را به دیار گل سرخ دشت مسحور تماشایی  گلباران است چشم   بارانی تو ، اینه    دار گل  سرخ گوش   کن   قاری  گلذار   قناری   ها را که به شور امده از نقش و نگار گل سرخ باز   فریاد   که   در دشت پراگنده شده؟ که به  هر   دامنه پاشیده غبار گل سرخ شرق   تا غرب - اگر چرغ بچرخانی  -اه! داغ   میبینی   و تکثیر  شمار گل  سرخ پیک  پاییز ! بچین   از دو لب سوخته ام یک   غزل ،نوحه و گلبوسه نثار گل سرخ               *        *         * همه دعوت شده اند آه! ببین گل کرده ست یک   بهشت  پرپر، روی   مزار   گل   سرخ !                                  محمد تقی اکبری سکوت تلخ رود گنگ مردی   که   گور شب را می کند گم شد شتاب ما ، در   بستر   هلمند   گم  شد در  اب   ما   لبخند   زد  مهتاب  یک شب باد   امد   و   مهتاب   در لبخند   گم شد مردی   که   در  محراب    تورات  میخواند اسطوره شد در سطرهای  «زند»گم شد دستی    به قران    برد   دست   باور او! اخر   به پای   نخله ء   سوگند  گم  شد تن    پوشی   از اندوه  انسان  کرد بر تن در   عصرهای   اخیر   اسفند   گم   شد پژمرده    در ایینه    یک   پروانه ء   سرخ وقتی   که شیر  شرز ای در بند گم شد اینک  سکوت   تلخ رود«گنگ»با ماست خاگستر   ان   کوه   «ورجاوند» گم شد                              محمد سرور تقوی |

	ياد مزاري شاعر سيد ابو الحسن عمراني (شاعر ايراني) عاشق     دلخسته    را   جذبه   جانان  رسيد دوست   صدا زد بیا چون گه ء  پيمان   رسيد بادي    صبا    مي وزد  سوي گلستان وبــاغ پيك    صبا   صبحدهم   سوي  سليمان رسـيد دوش   به لوح   دلم   نقش   گلي    شد  پديد ليك     ندانم   چرا   زار و  پريشان    رسيد از  پس    يك    روزگار   سرو قدي  داشتيم بادي     خزانش  وزيد  واله  وحيران  رسيد لاله   رخ     گل   عذار از كف ما رفت  اه ازبر  ما   پركشيد   بر سوي   مستا ن رسيد عشق   چو آمد  پديد   عقل كجا ماندني است ساغر مي   برگرفت   مست و خرامان رسيد لاله صفت سرخ روي رو سوي معشوق كرد در  غم   او   سوختيم    ناله به كيوان رسيد ياسمن   نيك   روي    در    چمن   باغ ديد قمري خوش نغمه را مست وغزلخوان  رسيد موسم   اندوه    شد   شادي      ما شد  تمام رهبر   ما   شد   شهيد   موسم افغان   رسيد زنده    دل   بيقرار   گاه   وصالش   گذشت از   تن    خاكي  رهيد    دربر  يزدان رسيد آه  وفغان  بر   كــــشيد   از غم  دل دوستان يوسف   ما   از جفا  در  كف  گرگان رسيد رخ   مكش  از  ياوران    بلبل  اين بوستان بي تو خزان زد به باغ فصل زمستان رسيد ياد   مـــــــــزاري به دهــر زنده وجاويد باد از غم  او  اشـــــــكبار ديده عمــــران رسيد   شيراز ارديبهشت ٧٤   صبح گمشده شاعر شاه چمن فروغ (تمكي) ١ دوستان امروز سرگم كرده ام رهبر  پير  وپدر گم كرده ام روزگاري شد كه يار ما شب است دردل   اين شب سحر گم كرده ام ٢ دلم خواهد خودم تنها بگريم براي  طفل  بي بابا بگر يم ميان   اين  همه گلهاي پرپر چو شبنم بر سر گلها بگريم (لالاي زينب) شاعر محمد حسين محمدي زينب كوچولو تنها نشسته قابي بدستش قلبش شكسته زينب  كوچولو  لالا  لالا گفت با عكس بابا او حرف ها گفت باباي خوبم بيا به خوابم اخر كجايي  اي   افتابم بابا   بگويم   ديشب   دوباره يك خواب  ديدم خواب ستاره آمد ستاره  نزديك نزديك ناگاه ديدم يك شهر تاريك به شهر تاريك وقتي رسيدم هرجا  كه  رفتم   ترا نديدم در شهر تاريك خفاش بد كرد ناگاه ديوي گل را لگد كرد در خواب  ديدم در اسمانم گفتم  برايت   لالا بخوانم لالا   گل   من   قلبم   ترا داشت هرجا كي بودي خيلي صفا داشت اينجا  ستاره آنجا ستاره زينب كوجولو بابا نداره زينب كوجولو لالالالا گفت با عكس بابا او حرفها گفت باباي خوبش در  قاب خنديد انگار زينب يك خواب ميديد

	در رثای در همين بهار امده سيه پوش وحزين سر بزير واشك ريز ودل غمين امد اما سرخ رنگ وشرم ناك سروهايش سر به سر خفته به خاك قامتش در زير باردرد خم در نگاهش پرده پرده اشك غم غنچه ها يش رخت غم پوشيده اند شال ماتم بهر خود ببريده اند از نسيمش بوي ماتم مي دمد عطر گلهاي محرم مي دمد گوييا زخم خزان دارد به دل داغ باغ وباغبان دارد به دل فصل خون وخيزيش وغوغا است اين يا مگر تكرار عاشورا است اين كربلا ي ازنو آذين گشته است مرچ عذرا باز خونين گشته است مجتبي را جام ديگر داده اند تيغ كين برفرق حيدر داده اند ياكه ربذه ابوذز مانده مانده است كوفه به فرياد اشتر مانده است باز قران بر سري ني كرده اند نقض پيمان پياپي كرده اند در احد نيرنگ ديگر چيده اند حمزه را از نو جگرببريده اند باز شب سازان سحر را كشته اند رهبر و پير وپدر راكشته اند هاي مرد م همدم غمها شد يم بي نوا و بي كس وتنها شديم باز اي مردم يتيمي ها رسيد خاك مان برسر مزاري شد شهيد هاي مردم را يد وحدت كجاست رهبر رزمنده امت كجاست حيدري دين اشتر مذهب كجاست پاسدار ملت ومكتب كجاست انكه رخسارش گل توحيد داشت چون سحر در سينه اش خورشيد داشت بر فراق سرخ خون چا لاك رفت زين حضيض خاك بر افلاك رفت يا را علي را چون جان در بر كشيد سوي گل باغ شهيدان پر كشيد اين جهان ور لايق جانش نبود خاكدان درخور و جولانش نبود زين مصيبت قلبها صد چاك شد افتاب ما نهان در خاك شد هاي مزاري اي شهيد زنده ياد نام تو خون نامه رزم وجهاد نام تو گل واژه تكبير ما مثنوي سرخ تا تفسير ما نام تو شاه بيت شعر فصل خون نبض برشور حيات نسل خون اي شهاب شب شكاف شهر نور تك سوار عرصه پيش از ظهور اي بهار اي روح گل اي بانگ آب اي سحر اي عطر صد دريا گلاب اي فلك فرساي شاهين كبير مرد ميدان هاي خونين وخطير قتل تو افلاك را افسرده كرد خون گرمت خاك را شرمنده كرد اي تو تنها رهبر سنگر نشين مظهر ومولا اميرالمومنين اي مقامت بر تر از صد اسمان صد ثريا صد شهاب صد كهكشان اي وجود ت قبله گم گشتگي غنچه جمعيت سر گشتگي عرش عشق حق دل نورانيت صد سحر خورشيد در پيشا نيت قلب پاكت شعله گاه كوه طور مسقط الراس غزلهاي غرور ارزويت مرگ ثبت روح فلق محو باطل تابش خورشيد حق منطقت عطر گل خون شهيد در فشان درياي اميد ونويد اتش خاكستر خاموش ما كوهسار اسمان بردوش ما تندر خشم وخروش وشور وحال روح بلخي و سيد جمال وارث شور دل پير خمين پاسخ تنهاي سرخ حسين شعبه خون جامعه شاه نجف قطب نه منظو مه خورشيد شرف پير كنعان طريق اتحاد عارف عرفان خونرنگ جهاد سينه صحرا مير ميدان دار عشق قهرمان فرزانه فرماندار عشق شر زه شير خشمناك لا تخف مرد حق مرد شرف مرد هدف مرد دين مرد سيا ست مرد جنگ مرد حفظ عزت و ناموس و ننگ مرد ايثار وشهادت مرد حق مرد سردادن پي احقاق حق اي الف قد هزاران كار زار قهرمان چون كي ايد به يار اي خليل خيزش ونوح نجات كوه طاقت قله صبر وثبات رقتي واز رقتنت تنها شديم همنيشن حسرت وغمها شديم اي دلير اي شير اي دشمن شكار صخره سر بر سماي استوار تا تو بودي شيبه بانگ شير داشت قبضه قبضه هركمين شمشير داشت باغبانا گه گهي رفتن نبود فصل فصل سرخ خون خفتن نبود ازتو باغ سرخ عشق اباد بود پرگل وپر بلبل وفرياد بود چون تو رقتي باغ گل برباد رفت باغبان اب رخ شمشاد رفت چون تو رفتي سروها بي سر شدند غنچه ها در موج خون پرپر شدند افتاب از رفتنت بي رنگ شد صورت مهتاب پرارژنگ شد هان پدر اي پير اي پيروز مند بابه باباي سبز وسر بلند مرحبا بر استقامت هاي تو كوه سايد سينه پش پاي تو مرحبا تاريخ ديگر ساختي طرح نو در نه فلك انداختي مرحبا بردست وبازوي تو پيش دشمن خم نشد زانوي تو مرحبا صد مرحبا اي پاك باز راد مرد سر فراز پيشتاز در ستيغ همت افلاك كم پيش دستازژرت سر تاريخ خم بازو انت بوسه گاه افتاب چاكرت صد رستم وافراسياب خاك را هست برتر از تاج شهان هديه تو هرچه گل ها در جهان قلب تاريخ هميشه زنده اي افتابي در جهان تابينده اي رايت رزمت كنون برخاك نيست گرچه دوستي مثل تو چالاك نيست تا كشد از قاتلانت اتتقام صدهزارن تيغ گشته بي نيام رخت خون برقامتت تبريك باد وقت مرگ دشمنت نزديك باد             محمد سرور صداقت کالفگانی

	گریه گاه انسان به   سوگواری   تو   اسمان   پریشان شد زمین به ضجه در امد ،  زمانه گریان شد ز  نور  مشعله  های   شهادت     سرخت مزار  گم شده ء   عاشقان   چـراغان  شد خدا  از  امدنت   پیش  خویش دلشاد است جهان زکوچ تو بیچاره گشت  وویران شد چو  رود  نور  به سوی ستاره گان رفتی حضور     مقبره ات گریا گانه انسان شد ... شمع ماتم دلم به  سوگ   غریبانه ء  تو   میسوزد به   جان زخـمی و زولانه ، تو میسوزد چه   نا   تمام   بـه اطراف شمع ماتم تو سرود  خوان  تو ، پروانه ء تو میسوزد                          عبدالوهاب مجیر      رفتی  و  بعد  ا ز تو  اینک خورشید نا مهربان است از چشمهای اهالی صد رود خون و چشمه روان است بعد  از تو اینک    کبوتر    پرواز  از یاد برده است چشمان   ما   غرق     دیروز دنبال فردا روان است دلتنگ    دلتنگ   بودی ، از   دست    این   اشنایان اینها    که    گویی همیشه بز دل تر از بز دلان است وقتی   که رفتی «پدر جان» صحرا به صحرا دویدم دنبال   کبکی   خرامان ، کبکی که از تو نشان است                                 سلطان حیدر «برجکی»

	دل تو دل    تو   وسعت   یک   اسمان داشت گل   دســــتــت  بهار   بی خزان داشت تو  رفـــــتی  افـــــتابا !    لیک  خفاش در ان شب جشن خردی در نهان داشت هر  انچه   کاشتی   در   دشت   میهن ــ به خط سبزه ـــ  اهدافت  عیان داشت دل  تو   یک   چمن  یک باغ سر سبز که بر   هر شاخه ، گنج شایگان داشت تو  بودی  کز  نگاهت ، باغ   گل  داد دو  دستت   جویباری   ارمغان  داشت                           غلام علی جوادی هالهء غم افق    انروز    ر ا رنگ دگرداشت قبای  تیره ی   شب را به بر داشت به   دور   کوهساران    هاله ی غم بنفشه لخته ی  خون در جگر داشت ز  کوکو ،  قمــریان   بستند   منقار به  بستان بلبلان سر زیری پر داشـت نسیم   صبح  با   صد   اه و   فریاد زکوی   و  برزن   کابل گذر داشت ز  خجلت  سر   خمیده است اسمائی که بر  ان پیکر   خونین نظر داشت فضا    باران   غم   میبارید  انروز خلایق نالهء  بس  «واپدر » داشت                              ضامن علی مرادی راز اینک   کبوترن   قفس   ،باز خوانده اند از صبح ،از  دریچه و پرواز خوانده اند شور   کدام   پنجره   افشانده ای که باز با   حلقهای   سوخته    اواز  خوانده اند دستان    شعله   ریز ترا  سبز   دیده اند چشم   پرنده   پوش   ترا راز خوانده اند آری، سرود  رود شدن را که نام توست جوبارهای سبز    به این ساز خوانده اند همواره غرق ابر ،    روان سوی قله ها این سرنوشت ماست کز اغاز خوانده اند                              محمد ضیا قاسمی |

	باغی از زمزه ی سرخ . خوشه می بست از اواز تو گندم در شب شب  شد  ساقه ی  زیبای  ترنم  در شب باد  از  قریه ی تو بذر گلاب اورد ، آی باغی  از  زمزمه ی سرخ تکلم در شب دیشب  اواز  تو تا  ساحت  گل امده بود تا  بهار  هوس انگیز  ترین  خم در شب یادگار  تو  همان  سرو   بلند اواز است هدیه ات  غنچه ی  زیبایی تبسم در شب                                  حمید مبشر در اتش نخستین بار در اتش که دیدم   سخت رنگین بود پروبالش پر از خون بود، تنها بود و غمگین بود چنان   در   اتش  احساس چشمم مهربانی داشت که  از  شبنم  بخود  بالیده  از خورشید اذین بـود دگر  در   باور   خاکستری   تان  افتابی نیسـت شما  مردم که دلها تان پر از دشـنام و نفرین بود بدون  او  نمی  دانم   چه  باـید کرد،   آی مردم چنان    مردانه   بالا   رفت  یا نامرد پائین بود                                           مقداد صالحی عبدالسمیع حامید بعد  از   تو   ترس   دارم  اواز ما نماند در   دفتر   محبت   فصــل   وفا   نماند بعد  از  ترس   دارم   روح  چمن بمیرد پیک  بهشت  و   باران  در بیشه پا نماند ای تک درخت !در تو جنگل بهار میکرد رفتی  و  می  هراسم  ان   روز ها نماند از  بس که زخم خوردم در تو ز اشنـایان بی  تو  هراس   دارم   هیچ   اشنا  نماند ای  فصل  وصل  گلها  رفتی  ولی مبادا این  باغ  از  جــــدایی  دیگر  جدا  نماند