پدر
مزاری زینت تاریخ میهن مهربان بابه!
شهید راه ازادی و مکتب، قهرمان بابه!
سپهسالار و یار و یاور مستضعفان !بابه!
ابر مرد جهاد سرخ قرن!ای جاودان بابه
نهنگ قلزم آ تش شهاب اسمان بابه
خدنگ قلب خصم و خار چشم دشمنان بابه!
کجایی یوسفا! بار دگر مصر ملاحت را
بگیر از گله ء گرگان قرارو خواب و راحت را
* * *
تو مارا بابهء بیدار دل بودی پدر بودی
انیس و مونس و تاج سرو نور و بصر بودی
به شام محنت و غمها تجلی سحر بودی
دلیر عرصه های اتش و خون و خطر بودی
به چشم فتنه ها برنده شمشیر دوسر بودی
تو خندق افرین مرحب بر انداز دگر بودی
نیارد درد دستانت! زدی بیخ ضلالت را
شکستی کاخ ظلم و جور و بیداد و بطالت را
* * *
دلیرا ! خیز و دشت و گلشن ازادگان بنگر
بهار مردم غمدیده ء خود را خزان بنگر
حریم مذهب اندر سلطهء نامحرمان بنگر
کنام شیر را جولانگهء خیل سگان بنگر
اسیر درهم ودالر گروهی نا جوان بنگر
به گرد خوان ذلت ازدحام دلقگان بنگر
بیا مردانه بشکن بند و زنجیر اسارت را
بسوزان روح سازش را،غلامی را،حقارت را
* * *
پدر ای شعرما! ای شور ما ! ای افتخار ما!
شکوه شوکت ما، قدرت ما ،اقتدار ما،
خروش نسل ما، خشم بلند روزگار ما
غرور ملت ما، غیرت قوم و تبار ما
سوار لافتی!سردار صاحب ذوالفقار ما
امیر صف شکن،کرار عصر کار و زار ما
زجا خیز و بپا کن پرچم سبزولایت را
ندای حق مذهب ر ا، امامت را،وصایت را
* * *
پدر یکبار دگر سر ، بلند از خواب خونین کن
زخون روبهان ای شیر!دشت و بیشه رنگین کن
گذر بر سرزمین حسرت و دلهای غمگین کن
جهان را از فروغ شمع روی خویش اذین کن
فراق تلخ مان را با وصالت باز شیرین کن
شبستان وطن را زافتاب عشق زرین کن
بروی خلق بگشا روزن صلح و عدالت را
بپایان آور این هنگامهء رنج و ملامت را
* * *
شهیدا ! شهریارا ! شیرگیرا ! خیز و یاران بین
به راه روشن و سرخت، شتاب خونسواران بین
درفش رزم خود بر دوش پاک رادمردان بین
وفاداری و جانبازی و ایــــــثار دلیران بین
به مرگ خویش رسوا، قاتلان شوم و شیطان بین
بروی فرش خونت، بازی فتوا فروشان بین
نگر تاریخ نقل افشانی کین و قساوت را
به تو وا میگذاریم اندر این محضر قضاوت را
* * *
پدر تو دین خود با مردم و مذهب ادا کردی
به عهد خویشتن مردانه و مومن وفا کردی
تمام هستی خود در ره جانان فدا کردی
به سالار شــــــــهیدان در شهادت اقتدا کردی
حساب جنگ و صلح خویش در راه خدا کردی
به زرق و برق دنیا عارفانه پشت پا کردی
بما آموختی اخلاص و ایمان و دیانت را
تعهد را ، وفا را ، رادمری را ، متانت را
* * *
دریغا! خود گرانی چند در حقت جفا کردند
چو ملعون ازل ، کبرو غرور نا بجا کردند
زکعبه ر و به ترکستان،ره خود را جدا کردند
بپاس خاطر بیگانگان ، شق عصا کردند
نثارت تهمت و توهین و فحش و ناسزا کردند
به پیش ملت و تاریخ، روی خود را سیاکردند
روا دادند بر خود نکبت و ننگ وملامت را
شرار لعنت و نفرین دنیا و قیامت را
* * *
پدر! خونت به گردون پرچم فریاد خواهد زد
چو سیلاب خروشان! ظلم را بنیاد خواهد زد
شرر بر خرمن خار و خس بیداد خواهد زد
به مشت اهنین! دندان استبداد خواهد زد
به قلب قاتلانت خنجر فولاد خواهد زد
به تیغ انتقامت گردن جلاد خواهد زد
کند خاگستر اخر دار و دژخیم و شرارت را
به اتش افگند فرمانگران قتل و غارت را
* * *
زرزمت قرن و تاریخ و زمان بر خویش می بالد
زمین و افتاب و اسمان بر خویش می بالد
ز نام نامیت ازاده گان بر خویش می بالد
ز اوج همتت صد کهکشان بر خویش می بالد
ز روح روشنت خلد و جنان بر خویش می بالد
شهادت از تو ای گل!خونفشان بر خویش می بالد
به خون تفسیر کردی فصل سرخ استقامت را
نشان دادی به عالم رسم ایثار و شهامت را
* * *
پدر زین پس ترا در برگ برگ لاله ها جویم
ترا در قطره قطره اشگ گرم دیده ها جویم
ترا در بغض گلرنگ افق! صبح و مسا جویم
ترا در کوچهء دلتنگی و عشق و صفا جویم
ترا درسنگ و خاروخاک و خونجبهه ها جویم
ترا اندر بلور قلبهای با صفا جویم
که بر بالای زیبایت شرف دادی شهادت را
گرفتی از کف معشوق مینای سعادت را
محمد «عزیزی»